Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 stycznia 2012 r. uznał, że spotkania integracyjne dla pracowników stanowią ich przychód. Nie ma przy tym znaczenia, w jakim zakresie pracownik skorzystał ze świadczeń oferowanych podczas takiej imprezy. Wystarczająca jest bowiem sama możliwość odniesienia korzyści. Wyrok buduje nową linię interpretacyjną. Dotychczasowe orzecznictwo wskazywało, że takich nieodpłatnych świadczeń, których charakter nie pozwala na określenie ich wartości, nie można uznać za przychód pracownika.

 
Podatek do zapłacenia
Biorąc udział w imprezie integracyjnej trzeba liczyć się z koniecznością zapłacenia podatku i to niezależnie od tego, czy na takiej imprezie byliśmy przez cały czas, czy pojawiliśmy się tylko na chwilę żeby podtrzymać dobre relacje z innymi pracownikami lub przełożonymi. Nie ma też znaczenia, czy w trakcie takiej imprezy faktycznie korzystaliśmy z przewidzianych dla uczestników atrakcji (poczęstunek, gry, nagrody). Wystarczy, że pracodawca je przygotował.
Opodatkowanie takich świadczeń sprawi, że wynagrodzenie netto pracownika w miesiącu, w którym zdecydował się integrować z firmą będzie znacznie niższe. O ile? To zależy od tego, ile i jakie atrakcje firma zaoferowała i ile zarabia pracownik. Zakładając, że w imprezie bierze udział 100 osób, a jej całkowity koszt to 80 000, pracownik zapłaci 144 zł podatku z tytułu pojawienia się na firmowym spotkaniu. Koszt ten będzie wyższy dla osób opodatkowanych 32% stawką. Takie osoby zapłacą 256 zł podatku.

Integracja integracji nie równa
W rozpatrywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawie przedstawione zostały dwa przypadki. Pierwszy to sytuacja, w której możliwe jest ustalenie faktycznej wartości otrzymanych przez pracownika świadczeń np. wyjazd na wycieczkę integracyjną, gdzie ustalony jest łączny koszt wycieczki na jednego uczestnika, wyjście do teatru, które również pozwala na ustalenie wartości świadczenia (cena biletu). Opodatkowanie tego typu świadczeń nie budzi takich wątpliwości. Inaczej jest w przypadku, gdy pracodawca nie jest w stanie przypisać pracownikowi wartości świadczenia, które ten faktycznie lub potencjalnie otrzymał. Sytuacja taka ma miejsce np. w przypadku zakupu usług cateringowych, bądź kompleksowej usługi, na którą składają się: catering, gry i zabawy rekreacyjne, zwłaszcza w przypadku, gdy pracownik ma tylko możliwość skorzystania z tego typu świadczeń, ale nie musi tego faktycznie zrobić. W takiej sytuacji nie można bowiem ustalić rzeczywistej wartości przychodu uzyskanego przez każdego z pracowników.
Koszt imprezy podziel przez liczbę uczestników
Organ podatkowy, którego stanowisko NSA poparł, uznał, że dla ustalenia przychodu pracownika z tytułu uczestniczenia w spotkaniu integracyjnym, nie ma znaczenia, ile posiłków zjadł i czy skorzystał z innych postawionych do jego dyspozycji świadczeń. Wartość świadczenia można bowiem ustalić dzieląc całkowity koszt przez liczbę osób, które wzięły udział w spotkaniu.
Na wcześniejszym etapie rozpatrywania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, argumentując brak możliwości uznania takich nieodpłatnych świadczeń za przychód po stronie pracownika, wskazał, że bezwzględnym warunkiem jest otrzymanie tego świadczenia. Zdaniem WSA w przypadku świadczeń nieodpłatnych opodatkowaniu może podlegać tylko przychód rzeczywiście otrzymany, a nie tylko możliwy do otrzymania. Konieczne jest przyporządkowanie wartości świadczeń do konkretnego pracownika.
Potencjalne korzyści wystarczą
Argumenty te, choć wydają się w pełni zasadne, nie znalazły jednak uznania w opinii NSA, który dokonał przeciwnego rozstrzygnięcia i uchylił powyższy wyrok WSA. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trudności w ustaleniu faktycznej wartości świadczenia (które można pokonać) nie mogą wpływać na fakt opodatkowania takich świadczeń. Co więcej, dla wystąpienia przychodu wystarczająca jest sama możliwość odniesienia korzyści. Rozstrzygnięcie, choć budzi wątpliwości, nie jest jednak pierwszym, które uznaje, że trudności w wyliczeniu przychodu pracownika otrzymującego nieodpłatne świadczenie nie powinny stanowić przeszkody w opodatkowaniu takiego świadczenia. Tak też uznał NSA np. w wyroku z 3 listopada 2010 r. (sygn. akt. II FSK 1208/09) w sprawie dotyczącej możliwości opodatkowania innego rodzaju nieodpłatnych świadczeń – dojazdów do pracy fundowanych przez pracodawcę.

Impreza integracyjna jak abonament medyczny
Naczelny Sąd Administracyjny uzasadniając dokonane rozstrzygnięcie powołał się na swoją uchwałę w sprawie abonamentów medycznych (uchwała Izby Finansowej NSA w 30 osobowym składzie z dnia 24 października 2011 r., sygn. akt II FPS7/10). Jednak charakter tych świadczeń znacznie się różni. W przypadku abonamentów medycznych potencjalność korzyści ma zupełnie inny wymiar, gdyż przychodem jest sama wartość abonamentu. Gdyby pracownik chciał poza firmą wykupić dodatkowe ubezpieczenie (abonament) pozwalające na korzystanie z prywatnej opieki medycznej musiałby faktycznie wydać określoną kwotę i to bez względu na to, czy ze świadczeń lekarskich korzystałby wielokrotnie w danym miesiącu, czy w ogóle. Przychodem jest więc kwota, której pracownik nie musi wydawać uzyskując taki abonament od pracodawcy.
Ale korzyści z imprezy integracyjnej, nie można do tego porównać. Tu przychód jest w pełni „wirtualny” i trudno stwierdzić, że jest nim samo uczestniczenie w firmowym spotkaniu. Korzyści z takich spotkań bez wątpienia są – faktycznie wpływają na budowanie lepszych relacji w zespole i poprawę efektywności pracy. Jednak czy jest to przychód pracownika, czy raczej pracodawcy?
Nowy kierunek?
Czy wyrok ten będzie jednostkowym przypadkiem, czy raczej rozpocznie kształtowanie nowej linii orzeczniczej dotyczącej imprez integracyjnych? Bez wątpienia do czasu, kiedy można będzie powiedzieć, że ukształtowała się jednolita linia orzecznicza, wątpliwości będą powstawały. Najbezpieczniejszym rozwiązaniem pozostaje więc wystąpienie o wydanie interpretacji indywidualnej, a jeśli będą rozbieżności podatnicy mają nowe narzędzie – interpretację ogólną. Taka droga może przyspieszyć ukształtowanie jednomyślnego podejścia.
Wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2012 roku sygn. akt II FSK 2740/11
Katarzyna Rola-Stężycka, Tax Care

Koszty podatkowe pozwalają na obniżenie wartości podstawy opodatkowania
W myśl ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztem uzyskania przychodu określa się wydatki ponoszone w celu uzyskania przychodu lub utrzymania źródła przychodów. Następnie
o otrzymaną wartość, stanowiącą koszt podatkowy zmniejsza się przychód uzyskując w ten sposób dochód. Pozwala to na obniżenie wartości podatku, który podatnik zobowiązany jest uiścić na rzecz fiskusa.
Nie wszystkie podatki stanowią koszt uzyskania przychodu
Ustalając wartość kosztu podatkowego należy jednakże pamiętać o tym, że nie wszystkie wydatki są kwalifikowane jako koszty uzyskania przychodów, nawet pomimo tego, że zostały poniesione w celu uzyskania przychodu lub utrzymania źródła przychodów. Zatem które z nich można zaliczyć do kosztów podatkowych? Aby ułatwić podatnikom właściwe obliczenie kosztów podatkowych ustawodawca wprowadził w ustawach o podatku dochodowym zamknięte listy wydatków, które w żadnym wypadku nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu (art. 23 PIT i 16 CIT).
Gdy istnieje związek z przychodem i nie ma wyłączenia
Pozostałe podatki, które zostały poniesione w celu uzyskania przychodu i nie zostały wymienione w tych katalogach, stanowią koszt uzyskania przychodów. Można tu wskazać np. podatek akcyzowy, podatek od nieruchomości, podatek od środków transportu czy podatek od czynności cywilnoprawnych. Podatki zostaną zaliczone bezpośrednio do kosztów albo zwiększą wartość środka trwałego, który podlega amortyzacji.
Podatek dochodowy oraz podatek od spadku i darowizn
Przede wszystkim należy podkreślić, że odliczeniu od przychodu nie podlegają podatki dochodowe. Wynika to bezpośrednio z zapisu art. 23, ust. 1, pkt. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wyłączenie to dotyczy wszelkich form podatków dochodowych, a więc także płaconego bezpośrednio od przychodów, podatku zryczałtowanego.
Analogicznie przedstawia się kwestia dotycząca podatku od spadku i darowizn, które również nie mogą zostać użyte do obniżenia wartości podstawy opodatkowania.
Podatek akcyzowy od ubytków nieobjętych zwolnieniem od podatku akcyzowego
Do kosztów uzyskania przychodów podatnik nie może zakwalifikować także strat powstałych w wyniku ubytków wyrobów akcyzowych, które nie zostały objęte zwolnieniem od podatku akcyzowego oraz podatku akcyzowego od tych ubytków. W myśl ustawy o podatku akcyzowym pod pojęciem ubytków wyrobów akcyzowych, traktuje się nie tylko straty wyrobów akcyzowych, objętych stawką akcyzy inną niż stawka zerowa, ale także napojów alkoholowych podlegających zwolnieniu od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie
Podatek od towarów i usług
Podatek od towarów i usług z założenia powinien obciążać jedynie ostatecznych konsumentów, dla przedsiębiorców pozostając neutralnym. Dlatego też wartość tego podatku nie stanowi kosztu uzyskania przychodu. Nie jest to jednakże uniwersalna prawidłowość, ponieważ ustawodawca przewidział 3 sytuacje w których VAT można zakwalifikować do kosztów podatkowych.
VAT naliczony
Pierwszą z nich jest sytuacja, w której podatnik jest zwolnionym od podatku od towarów i usług lub nabył towary i usługi opodatkowane VAT w celu dalszego przetworzenia albo odprzedaży towarów lub świadczenia usług zwolnionych z VAT. Odliczenia kwoty podatku należnego można dokonać do wysokości podatku, o którą podatnik nie mógł obniżyć kwoty lub uzyskać zwrotu różnicy podatku od towarów i usług, pod warunkiem, że podatek ten nie powiększył wartości środka trwałego lub wartości niematerialnej.
VAT należny
Druga sytuacja, umożliwiająca zaliczenie wartości VAT do kosztów podatkowych dotyczy podatku należnego z importu usług oraz wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jeżeli nie stanowi on podatku naliczonego w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług. Należy jednakże pamiętać o tym, że kosztu uzyskania przychodów nie stanowi wartość podatku należnego w części przekraczającej kwotę podatku od nabycia tych towarów i usług, która mogłaby stanowić podatek naliczony w myśl ustawy o VAT.
Kosztem będzie również podatek należny w przypadku przekazania lub zużycia przez podatnika towarów lub świadczenia usług na potrzeby reprezentacji i reklamy oraz od nieodpłatnie przekazanych towarów w przypadku gdy wyłącznym warunkiem ich przekazania jest uprzednie nabycie przez otrzymującego towarów lub usług od przekazującego w określonej ilości lub wartości.

Kwota podatku od VAT, nieuwzględniona w wartości początkowej środków, podlegających amortyzacji
Trzecia możliwość polega na zaliczeniu do kosztów podatkowych kwoty podatku od towarów i usług, który nie został uwzględniony w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, podlegających amortyzacji. Odliczenia należy dokonać tylko w części, w jakiej dokonano rocznej korekty VAT powodującej zmniejszenie podatku odliczonego.

Dominik Mędrzycki, księgowy Tax Care

Jedna z najpopularniejszych platform darmowej wymiany danych w internecie – serwis Megaupload.com – został zamknięty przez wymiar sprawiedliwości w USA za masowe łamanie praw autorskich. Strona służyła m.in. do wymiany filmów, seriali, muzyki i innych plików przez internautów.
Cztery osoby prowadzące Megaupload.com, w tym założyciel strony 37-letni Kim Dotcom (Kim Schmitz), zostali zatrzymani w Auckland w Nowej Zelandii na podstawie nakazu aresztowania wystawionego przez amerykańskie władze, pod zarzutem piractwa internetowego. Mają w piątek stanąć przed sądem, który rozpatrzy wniosek o ekstradycję do USA.

FBI oraz amerykańskie ministerstwo sprawiedliwości oświadczyły we wspólnym komunikacie, że chodzi o “jedną z największych spraw za zakresu łamania praw autorskich, jakie kiedykolwiek miały miejsce w USA”.

Na stronach FBI możemy przeczytać, że działania Megaupload przyniosły pół miliarda dolarów strat dla właścicieli praw autorskich.

Internetowy kolektyw hakerów Anonymous, walczący z narzucaniem restrykcji w internecie, ogłosił na Twitterze, że w odwecie zablokował strony internetowe FBI, ministerstwa sprawiedliwości oraz koncernu muzycznego Universal (w piątek rano działały one bez zastrzeżeń).

Zamknięcie Megaupload.com zbiega się z dyskusją trwającą w USA wokół nowej, przygotowywanej w Izbie Reprezentantów “ustawy o wstrzymaniu piractwa internetowego”, która wprowadza zabezpieczenia przeciw nielegalnemu wykorzystywaniu treści chronionych prawami autorskimi.

Przewiduje ona, że jeśli treści takie, np. film albo utwór muzyczny, ukażą się jako dostępne za darmo w portalu internetowym, ich autorzy będą mogli zwrócić się o wydanie sądowego nakazu zablokowania linków do tego portalu przez takie wyszukiwarki jak Google.com i należący do niego YouTube. Sąd mógłby także nakazać korporacjom wstrzymanie opłat za reklamy dla portali-złodziei własności intelektualnej.

Chociaż ustawa jest wymierzona w zagraniczne portale, firmy internetowe twierdzą, że może być wykorzystywana do narzucania restrykcji również portalom amerykańskim, jak Google, Facebook i eBay. Na znak protestu Wikipedia w nocy z wtorku na środę wyłączyła się na całą dobę.

źródło: tvn24.pl

Według starych zasad podatek od nieruchomości osoby prawne i inne wskazane w ustawie jednostki organizacyjne musiały zapłacić do 15 stycznia. W tym roku 15 stycznia to niedziela, co oznacza, że termin ten przesunąłby się na poniedziałek 16 stycznia. Firmy, które mają już gotowe środki ale jeszcze tego ich nie wpłaciły na konto urzędu mogą przeznaczyć je na inne cele, a te którym nie udało się jeszcze zgromadzić wymaganych kwot mogą odetchnąć z ulgą – mają jeszcze dwa tygodnie.

Podatek płatny w ratach
Podatek od nieruchomości jest płatny w ratach. Osoby fizyczne uiszczają tę daninę na podstawie otrzymanej decyzji z organu podatkowego. Osoby prawne i inne jednostki organizacyjne składają deklarację i wpłacają wynikającą z niej kwotę. Wprowadzona zmiana do ustawy o podatkach lokalnych, która obowiązuje od stycznia 2012 roku wydłuża czas na rozliczenie styczniowe dokonywane na podstawie deklaracji.

Od 2012 roku deklaracja roczna i podatek za styczeń do 31 stycznia
Osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej (np. spółki jawne), jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe muszą złożyć deklarację na dany rok do 31 stycznia. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu, np. zakup nieruchomości został dokonany w marcu, deklarację taką składają w terminie 14 dni od okoliczności uzasadniającej powstanie tego obowiązku.
Jednostki te wpłacają obliczony w deklaracji podatek w ratach proporcjonalnie do czasu trwania obowiązku podatkowego. Jeśli więc nabycie nieruchomości nastąpiło w trakcie roku, trzeba taką proporcję obliczyć. Wpłat dokonuje się do 15 każdego miesiąca. Wyjątkiem jest tu styczeń, za który począwszy od tego roku czas na zapłatę raty podatku jest do 31 stycznia.

Osoby fizyczne czekają na decyzję
Terminy płatności podatku przez osoby fizyczne pozostają bez zmian. Osoby takie składają informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru. Muszą zrobić to w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego (np. kupno lub sprzedaż nieruchomości).
Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia następnego miesiąca, po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku, np. zakup nieruchomości 3 stycznia 2012 roku, obowiązek podatkowy powstanie od 1 lutego 2012 roku.

Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania. Podatek jest płatny w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminach: do dnia 15 marca, 15 maja, 15 września i 15 listopada roku podatkowego.

Dominik Mędrzycki, księgowy Tax Care

Przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą zobowiązani są do sporządzania dokumentacji obrazującej zaistniałe zdarzenia gospodarcze, w szczególności transakcje sprzedaży. Podatnicy podatku od towarów i usług w tym celu wystawiają faktury VAT. Stanowiąc one dowód księgowy, na podstawie którego obliczana jest wysokość zobowiązania wobec fiskusa.
Niestety dość często zdarzają się różnego rodzaju pomyłki. W zależności od tego, czym skutkuje błędny zapis dokonuje się stosownych korekt. Jednakże co w sytuacji, gdy wystawiona faktura wskazuje zdarzenia gospodarczego, które nie miało miejsca w rzeczywistości?
Obowiązek podatkowy wynikający z pustej faktury
W momencie, gdy na wystawionej fakturze zawarta zostanie kwota podatku, automatycznie powstaje zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług względem organu podatkowego. Nie ma znaczenia fakt, że dokument ten nie stanowi potwierdzenia realnej transakcji. Stanowisko to zostało zaprezentowane w wielu interpretacjach podatkowych. Przykładem może tu być, między innymi, wyrok WSA w Bydgoszczy o sygnaturze I SA/Bd 901/09, z którego jednoznacznie wynika, że dla powstania obowiązku podatkowego nie jest niezbędne zaistnienie sprzedaży, lecz wystarczy wystawienie faktury z kwotą podatku.
Z drugiej strony należy podkreślić, że nie w każdym przypadku zapłata podatku wykazanego na pustej fakturze jest konieczna. Wszystko zależy od tego, czy faktura została wprowadzona do obrotu. Dokument jedynie sporządzony który nie został wprowadzony do obrotu prawnego nie stanowi podstawy do zapłaty podatku. Analogiczne stanowisko zajął Dyrektor Izby Skarbowej
w Warszawie w interpretacji indywidualnej o sygnaturze akt IPPP2/443-17/10-2/MM.
Wpłata bez deklaracji
Analizując obowiązki podatnika wynikające z faktur, należy pamiętać, że deklaracje VAT nie uwzględniają pustych faktur. Skutkuje to tym, że należna kwota podatku, wynikająca z tych dokumentów powinna zostać uiszczona w terminie do 25. dnia następnego miesiąca. Wartość ta nie podlega rozliczeniu podatkowemu z uwzględnieniem podatku naliczonego.
Ponadto, w deklaracjach VAT nie należy wykazywać ewentualnych faktur korygujących wystawionych do faktur określanych jako puste. Potwierdzenie odbioru faktury korygującej nie stanowi w tym przypadku podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc, w którym sprzedawca otrzymał to potwierdzenie. Wynika to z tego, że obowiązek zapłaty podatku wykazanego w fakturze jest niejako oderwany od regulacji dotyczących obowiązku podatkowego i zobowiązania podatkowego. Wystawienie przez podatnika faktury korygującej uprawnia do zwrócenia się do właściwego miejscowo urzędu skarbowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty pod warunkiem wcześniejszej zapłaty podatku.
Brak możliwości odliczenia VAT
Ponadto istotne jest, że podatek wykazany na fakturach niedokumentujących rzeczywistej sprzedaży nie podlega odliczeniu. Wynika to wprost z zapisu artykułu art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług, w myśl którego wystawione faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego.

Adam Bujalski, księgowy Tax Care

Przyznawanie środków pieniężnych uczniom oraz studentom stanowi dość częstą praktykę. Związane jest to, nie tylko z system nagradzania ciężkiej pracy, skutkującej wysoką średnią ocen uzyskaną w trakcie roku szkolnego lub też akademickiego, ale także w razie ciężkiej sytuacji materialnej uczniów. W zależności od przyczyny otrzymywania stypendium, a także źródła ich finansowania, mogą pojawiać się różnego rodzaju wątpliwości o charakterze podatkowym. Warto zatem wiedzieć, kiedy otrzymanie stypendium nie powoduje powstania obowiązku podatkowego.
Stypendia naukowe i za wyniki w nauce nie podlegają opodatkowaniu
Przede wszystkim warto pamiętać, że stypendia otrzymywane na podstawie przepisów o stopniach naukowych i tytule naukowym, jak również inne nagrody motywacyjne określone w przepisach Prawa o szkolnictwie wyższym, są zwolnione z opodatkowania. Wynika to wprost z zapisów art. 21 ust. 1 pkt 39 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto podatnik powinien pamiętać, że zwolnienie to dotyczy również innych stypendiów przyznawanych za wyniki w nauce, pod warunkiem, że zasady ich przyznawania zostały zatwierdzone przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego po zasięgnięciu opinii Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego lub też przez ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania.
Stypendia doktoranckie, otrzymywane w celu realizacji projektów oraz badań związanych z tematyką pracy doktorskiej również nie powodują powstania obowiązku podatkowego, o ile zasadność ich udzielenia uzyskała stosowne zatwierdzenie. Opisane wyżej stanowisko zostało przedstawione w indywidualnej interpretacji o sygnaturze ITPB2/415-548/10/MU, z której wynika, że zwolnienie przedmiotowe dotyczy także funduszy przyznawanych w związku z realizacją projektów doktorskich, jeżeli tylko zasady jego przyznawania zostały na wniosek projektodawcy zatwierdzone przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego.
Stypendia socjalne też bez podatku
Rozważając problem dofinansowania otrzymywanego przez uczniów oraz studentów, nie można pominąć kwestii związanej ze świadczeniami o charakterze socjalnym. Wielu uczniów oraz studentów otrzymuje bowiem stypendia oraz różnego rodzaju zasiłki szkolne, w związku z trudną sytuacją materialną, wynikającą z niskich dochodów w przeliczeniu na osobę w rodzinie. Należy podkreślić, że świadczenia tego rodzaju również nie podlegają opodatkowaniu, pod warunkiem, że zasadność ich przyznania wynika wprost z przepisów ustawy o systemie oświaty lub wspomnianej już ustawy o szkolnictwie wyższym. W takim przypadku nie ma znaczenia, czy finansowanie wypłacanych stypendiów odbywa się z ze środków budżetu państwa, czy też budżetów jednostek samorządu terytorialnego, czy też ze środków własnych, którymi dysponują placówki oświatowe.

Stypendia przyznawane przez pozarządowe organizacje
W przypadku świadczeń przyznawanych przez instytucje pozarządowe, podatnik powinien pamiętać, że i w tym przypadku istnieje możliwość uniknięcia konieczności opodatkowania uzyskanej kwoty.
Zwolnieniu podlegają bowiem także:
1) stypendia dla uczniów i studentów, których wysokość i zasady udzielania zostały określone w uchwale organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego oraz
2) stypendia dla uczniów i studentów przyznane przez organizacje pożytku publicznego.
Należy jednakże podkreślić, że w drugim przypadku musi zostać spełniony szereg wymagań określonych we wspomnianej ustawie o podatku dochodowym. Istotnym wydaje się ograniczenie, polegające na tym, że organizacja będąca płatnikiem stypendium , musi spełniać wymogi określone w ustawie o działalności publicznej i wolontariacie. Oznacza to, że jest to jednostka non profit, która z uzyskanych dochodów realizuje tylko i wyłącznie założone przez siebie cele statutowe. Przykładem takich organizacji są różnego rodzaju kluby sportowe i fundacje, wspierające rozwój młodzieży.
Ważne: Wsparcie to przyznawane jest na podstawie regulaminów zatwierdzonych przez organy statutowe płatnika. Regulamin taki musi być udostępniany do publicznej wiadomości za pomocą Internetu, środków masowego przekazu lub wystawianych dla zainteresowanych w postaci drukowanej w pomieszczeniach ogólnie dostępnych.
Do 3 800 zł i bez oświadczenia
Od stycznia 2011 roku nastąpiła dość istota nowelizacja – przede wszystkim zmianie uległo ograniczenie wysokości przyznawanego świadczenia. Obowiązująca kwota 380 zł miesięcznego dofinansowania, została zastąpiona limitem rocznym. Oznacza to, że obecnie skumulowana wartość przyznawanych stypendiów nie może przekroczyć w ciągu roku podatkowego wartości 3 800 zł.
Zniesiony został obowiązek złożenia stosownego oświadczenia o braku innych dochodów podlegających opodatkowaniu.
Przykład: Fundacja, zgodnie ze swoim statutem i regulaminem, przyznała uczniowi stypendium w wysokości 450 zł miesięcznie. Finansowanie to zostanie wypłacone 8 razy w ciągu roku. Całość stypendium skorzysta ze zwolnienia od podatku, ponieważ łączna wartość (450 zł x 8 miesięcy = 3 600 zł) nie przekracza kwoty 3 800 zł.

Małgorzata Jawińska, księgowa Tax Care

Limity podatkowe to niezwykle ważne wartości graniczne pozwalające na zastosowanie niektórych ułatwień w wypełnianiu obowiązków podatkowych. Najczęściej limity te stosuje się w przypadku określania wartości przychodów powodujących obowiązek prowadzenia pełnej księgowości, umożliwiających opłacanie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z działalności, a także nadających status małego podatnika jak również prawo do kwartalnego opłacania ryczałtu.
Kwoty te podawane są najczęściej w euro, co wynika z faktu harmonizacji niektórych polskich regulacji z obowiązującymi w Unii Europejskiej. Podatnik powinien jednakże pamiętać, że wartości te należy przeliczyć na walutę polską według stosownego kursu walutowego.
Przeliczenie wg kursu 1 € = 4,4112 zł lub 4,4370 zł
W celu przeliczenia wartości określonych limitów podatkowych stosowany jest średni kurs euro ogłoszony przez Narodowy Bank Polski, obowiązujący albo:
- na dzień 30 września roku poprzedzającego rok podatkowy albo
- w dniu 1 października roku poprzedzającego rok podatkowy albo
- na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego.

Ze względu na fakt, że w ubiegłym roku 1 października przypadał na dzień wolny od pracy, nie został ogłoszony kurs waluty. Dlatego też zastosowanie do obliczania limitów liczonych według kursu ogłaszanego przez NBP na dzień 30 września i 1 października należy wykorzystać kurs z dnia 30 września, który wynosił 4,4112 zł. Kurs ogłoszony przez NBP na dzień 3 października 2011 roku wyniósł natomiast 4,4370 złotych

Obowiązek prowadzenia pełniej księgowości
Kwota przychodów za poprzedni rok podatkowy, która obliguje podatnika do prowadzenia pełnej księgowości została ustalona na 1,2 mln euro, co wynika bezpośrednio z zapisu art. 2 ust. 1 pkt 2ustawy o rachunkowości. Oznacza to, że w przypadku gdy wartość przychodów uzyskanych w minionym roku podatkowym przekroczy równowartość tej kwoty w przeliczeniu według kursu NBP na dzień 30 września poprzedniego roku, podatnik zobowiązany jest do prowadzenia ksiąg rachunkowych. Prowadzenie uproszczonej ewidencji jest bowiem dozwolone tylko do wysokości przychodów nie przekraczającej kwoty 5 293 440 zł (1,2 mln x 4,4112 zł).

Opodatkowanie dochodów w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych
W tym przypadku możliwość zastosowania wybranej formy opodatkowania uwarunkowana jest wartością przychodów nie przekraczającej równowartości 150 000 euro, czyli 661 680 zł przeliczając według średniego kursu NBP tym razem obowiązującego w dniu 1 października 2011 roku. Ograniczenie to obowiązuje zarówno w stosunku do przychodów z działalności gospodarczej prowadzonej samodzielnie, jak również w formie spółki, kiedy to omawianą kwotę stanowi suma przychodów wszystkich wspólników.
Ryczałt kwartalny tylko do sumy 110 280 zł
Analizując zagadnienia związane z limitem warunkującym możliwość skorzystania z ryczałtu ewidencjonowanego w celu dokonywania rozliczeń podatkowych, nie sposób pominąć możliwość kwartalnego regulowania zobowiązań z tytułu uzyskanych dochodów. Podatnik powinien pamiętać, że z prawa do kwartalnego opłacania ryczałtu można skorzystać wyłącznie wtedy, gdy otrzymane przychody z działalności prowadzonej samodzielnie albo przychody spółki w roku poprzedzającym rok podatkowy nie przekroczyły równowartości 25 000 euro.
Oznacza to, że kwartalne rozliczenie ryczałtu przysługuje tylko i wyłącznie w przypadku przychodów, których wartość nie przekroczyła kwoty 110 280 zł. Ponadto, warto podkreślić, że osoby, które zdecydowały się na tę formę rozliczeń z fiskusem, zobowiązane są do zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o swoim wyborze do dnia 20 stycznia.
Status „małego podatnika” do kwoty 5 324 000
Kolejnym bardzo istotnym limitem umożliwiającym stosowanie uproszczonej formy rozliczeń podatkowych z tytułu podatku dochodowego, jest wartość pozwalająca na legitymowanie się statutem tzw. małego podatnika. Pozwala to na skorzystanie z wielu przywilejów, między innymi na kwartalne opłacanie zaliczek na podatek dochodowy w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a także na zastosowanie jednorazowej amortyzacji niektórych środków trwałych.
W myśl ustawy o podatku dochodowym, od osób fizycznych i ustawy o podatku od towarów i usług za małego podatnika uznaje się przedsiębiorcę, u którego wartość przychodów ze sprzedaży nie przekroczyła w ubiegłym roku podatkowym równowartości 1,2 mln euro. Przelicznie dokonuje się według kursu obowiązującego na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, czyli na dzień 3 października 2011 roku. Oznacza to, ze w 2012 roku wartość graniczna wynosi 5 324 000 zł.

Limit jednorazowej amortyzacji do 222 000 zł
Jednym ze wspomnianych już przywilejów przewidzianych dla przedsiębiorców posiadających status małego podatnika jest możliwość jednorazowego odpisu amortyzującego wartość środków trwałych. Warto jednakże zaznaczyć, że z tego uproszczenia mogą skorzystać również podatnicy rozpoczynający prowadzenie działalności gospodarczej. I w tym przypadku wartość jednorazowego odpisu podlega limitowaniu. Obecnie kwota graniczna wynosi równowartość 50 000 euro, co w przeliczeniu na złotówki wynosi 222 000 zł.

Dorota Kępka, księgowa Tax Care