Jedna z najpopularniejszych platform darmowej wymiany danych w internecie – serwis Megaupload.com – został zamknięty przez wymiar sprawiedliwości w USA za masowe łamanie praw autorskich. Strona służyła m.in. do wymiany filmów, seriali, muzyki i innych plików przez internautów.
Cztery osoby prowadzące Megaupload.com, w tym założyciel strony 37-letni Kim Dotcom (Kim Schmitz), zostali zatrzymani w Auckland w Nowej Zelandii na podstawie nakazu aresztowania wystawionego przez amerykańskie władze, pod zarzutem piractwa internetowego. Mają w piątek stanąć przed sądem, który rozpatrzy wniosek o ekstradycję do USA.

FBI oraz amerykańskie ministerstwo sprawiedliwości oświadczyły we wspólnym komunikacie, że chodzi o “jedną z największych spraw za zakresu łamania praw autorskich, jakie kiedykolwiek miały miejsce w USA”.

Na stronach FBI możemy przeczytać, że działania Megaupload przyniosły pół miliarda dolarów strat dla właścicieli praw autorskich.

Internetowy kolektyw hakerów Anonymous, walczący z narzucaniem restrykcji w internecie, ogłosił na Twitterze, że w odwecie zablokował strony internetowe FBI, ministerstwa sprawiedliwości oraz koncernu muzycznego Universal (w piątek rano działały one bez zastrzeżeń).

Zamknięcie Megaupload.com zbiega się z dyskusją trwającą w USA wokół nowej, przygotowywanej w Izbie Reprezentantów “ustawy o wstrzymaniu piractwa internetowego”, która wprowadza zabezpieczenia przeciw nielegalnemu wykorzystywaniu treści chronionych prawami autorskimi.

Przewiduje ona, że jeśli treści takie, np. film albo utwór muzyczny, ukażą się jako dostępne za darmo w portalu internetowym, ich autorzy będą mogli zwrócić się o wydanie sądowego nakazu zablokowania linków do tego portalu przez takie wyszukiwarki jak Google.com i należący do niego YouTube. Sąd mógłby także nakazać korporacjom wstrzymanie opłat za reklamy dla portali-złodziei własności intelektualnej.

Chociaż ustawa jest wymierzona w zagraniczne portale, firmy internetowe twierdzą, że może być wykorzystywana do narzucania restrykcji również portalom amerykańskim, jak Google, Facebook i eBay. Na znak protestu Wikipedia w nocy z wtorku na środę wyłączyła się na całą dobę.

źródło: tvn24.pl

Do niedawna jedyną możliwością uzyskania wyczerpującego wyjaśnienia przepisów podatkowych wraz ze wskazaniem prawidłowego postępowania w określonych okolicznościach było wystąpienie o wydanie interpretacji indywidualnej. Od pierwszego stycznia 2012 roku każdy podatnik może wystosować wniosek o wydanie interpretacji ogólnej, mającej powszechne zastosowanie. Ma to na celu ujednolicenie orzecznictwa, jak również stosowania prawa podatkowego. Należy jednakże pamiętać o pewnych, związanych z tym, ograniczeniach.
Interpretacja ogólna wydawana jest w przypadku wykazania braku spójności w postępowaniu organów podatkowych
Najważniejszym ograniczeniem, związanym z interpretacjami ogólnymi jest fakt, że wydawane są one w przypadku nieścisłości w egzekwowaniu przepisów, a także w szeroko rozumianym orzecznictwie podatkowym. Warunkiem uzyskania omawianego stanowiska jest wskazanie istnienia niejednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej w takich samych stanach faktycznych i prawnych.
Korzyści, wynikające z uzyskania interpretacji ogólnej
Ponieważ decyzja o wydaniu interpretacji ogólnej stanowiła dotychczas subiektywną inicjatywę Ministra Finansów, pomimo wielu rozbieżności w stosowaniu regulacji prawnych, rzadko
i niechętnie decydowano się na tę formę interpretowania przepisów. W konsekwencji niewiele takich stanowisk zostało wydanych.
Fakt, że od nowego roku każdy podatnik, płatnik i inkasent może wystąpić o wydanie stosownej interpretacji pociąga za sobą wiele korzyści. Interpretacje ogólne stanowią istotne zabezpieczenie przed ryzykiem podatkowym. Oznacza to, że zastosowanie się do wskazówek zawartych w interpretacji tego typu nie może podatnikowi zaszkodzić. Ogólne interpretacje podatkowe są powszechne i każdy może się na nie powołać dochodząc swoich praw oraz wyjaśniając przyjęty sposób realizacji obowiązków podatkowych.
Interpretacja ogólna zostanie wydana, chyba że…
Pomimo, iż w przypadku złożenia wniosku dotyczącego interpretacji ogólnej organ podatkowy zobowiązany jest do jego rozpatrzenia w terminie 3 miesięcy, nie zawsze zostanie ona wydana. Stanie się tak w sytuacji, gdy w zakresie spraw, które mają zostać wyjaśnione w drodze interpretacji, toczy się postępowanie podatkowe lub postępowanie kontrolne organu kontroli skarbowej. Analogicznie, w formie interpretacji ogólnej nie zostanie wyjaśnione stanowisko organu podatkowego w momencie, gdy na budzące wątpliwości decyzje lub postanowienie wniesiono odwołanie lub zażalenie.
Wniosek o wydanie interpretacji ogólnej należy złożyć na specjalnym formularzu
Podatnik, który zdecyduje się na złożenie wniosku o wydanie interpretacji ogólnej, zobowiązany jest do złożenia odpowiedniego wniosku. Należy przedstawić w nim budzące kontrowersje zagadnienia, a także wskazać przepisy prawa wymagające określenia stanowiska organu podatkowego. Oznacza to, że podatnik musi zaznaczyć niejednolite stosowanie przepisów w określonych decyzjach, postanowieniach, wyrokach, a także wydanych już interpretacjach indywidualnych w stosunku do jednakowych stanów faktycznych. Warto podkreślić, że podstawą do ubiegania się o wydanie jednolitego stanowiska są również nieścisłości w regulacjach dotyczących zdarzeń przyszłych w odniesieniu do obecnego stanu prawnego. Do tego celu służą formularze ORD-OG oraz załącznik ORD-OG/A, będący niejako uzupełnieniem tego pierwszego, w przypadku, gdy okaże się on niewystarczający do przedstawienia problemu.

Dominik Mędrzycki, księgowy Tax Care

Przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą zobowiązani są do sporządzania dokumentacji obrazującej zaistniałe zdarzenia gospodarcze, w szczególności transakcje sprzedaży. Podatnicy podatku od towarów i usług w tym celu wystawiają faktury VAT. Stanowiąc one dowód księgowy, na podstawie którego obliczana jest wysokość zobowiązania wobec fiskusa.
Niestety dość często zdarzają się różnego rodzaju pomyłki. W zależności od tego, czym skutkuje błędny zapis dokonuje się stosownych korekt. Jednakże co w sytuacji, gdy wystawiona faktura wskazuje zdarzenia gospodarczego, które nie miało miejsca w rzeczywistości?
Obowiązek podatkowy wynikający z pustej faktury
W momencie, gdy na wystawionej fakturze zawarta zostanie kwota podatku, automatycznie powstaje zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług względem organu podatkowego. Nie ma znaczenia fakt, że dokument ten nie stanowi potwierdzenia realnej transakcji. Stanowisko to zostało zaprezentowane w wielu interpretacjach podatkowych. Przykładem może tu być, między innymi, wyrok WSA w Bydgoszczy o sygnaturze I SA/Bd 901/09, z którego jednoznacznie wynika, że dla powstania obowiązku podatkowego nie jest niezbędne zaistnienie sprzedaży, lecz wystarczy wystawienie faktury z kwotą podatku.
Z drugiej strony należy podkreślić, że nie w każdym przypadku zapłata podatku wykazanego na pustej fakturze jest konieczna. Wszystko zależy od tego, czy faktura została wprowadzona do obrotu. Dokument jedynie sporządzony który nie został wprowadzony do obrotu prawnego nie stanowi podstawy do zapłaty podatku. Analogiczne stanowisko zajął
Dyrektor Izby Skarbowej
w Warszawie w interpretacji indywidualnej o sygnaturze akt IPPP2/443-17/10-2/MM.
Wpłata bez deklaracji
Analizując obowiązki podatnika wynikające z faktur, należy pamiętać, że deklaracje VAT nie uwzględniają pustych faktur. Skutkuje to tym, że należna kwota podatku, wynikająca z tych dokumentów powinna zostać uiszczona w terminie do 25. dnia następnego miesiąca. Wartość ta nie podlega rozliczeniu podatkowemu z uwzględnieniem podatku naliczonego.
Ponadto, w deklaracjach VAT nie należy wykazywać ewentualnych faktur korygujących wystawionych do faktur określanych jako puste. Potwierdzenie odbioru faktury korygującej nie stanowi w tym przypadku podstawy do obniżenia kwoty podatku należnego w rozliczeniu za miesiąc, w którym sprzedawca otrzymał to potwierdzenie. Wynika to z tego, że obowiązek zapłaty podatku wykazanego w fakturze jest niejako oderwany od regulacji dotyczących obowiązku podatkowego i zobowiązania podatkowego. Wystawienie przez podatnika faktury korygującej uprawnia do zwrócenia się do właściwego miejscowo urzędu skarbowego z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty pod warunkiem wcześniejszej zapłaty podatku.
Brak możliwości odliczenia VAT
Ponadto istotne jest, że podatek wykazany na fakturach niedokumentujących rzeczywistej sprzedaży nie podlega odliczeniu. Wynika to wprost z zapisu artykułu art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług, w myśl którego wystawione faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego.

Dominik Mędrzycki, księgowy Tax Care

Rodzic, który samotnie wychowuje dziecko może zaoszczędzić na podatku od 556 złotych do nawet kilku tysięcy. Za zaoszczędzoną kwotę może więc sfinansować wakacje dziecka lub zrobić potrzebne zakupy. W ramach specjalnej akcji „Zmniejsz podatek”, Tax Care podpowiada, kiedy i jak można skorzystać z preferencji podatkowych przewidzianych dla rodziców.

Podwójny podatek od połowy dochodów
Z preferencyjnego sposobu opodatkowania mogą skorzystać osoby, które samotnie wychowują dzieci, jeśli spełnią określone w ustawie warunki. Podatek jest w takim przypadku określany w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów. Do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany (na podstawie ustawy o PIT).
Jest to rozwiązanie korzystne szczególnie w sytuacji, gdy dochody samotnej osoby przekroczyły pierwszy próg podatkowy (dochody powyżej 85 528 zł). Dzięki temu zabiegowi zostaną w całości opodatkowane stawką 18 %, podczas gdy przy odrębnym rozliczeniu nadwyżka opodatkowana zostałaby stawką 32 %.

Samotnym rodzicem lub opiekunem jest osoba będąca: panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem, osobą wobec której orzeczona separację, a także osoba, która pozostaje w związku małżeńskim lecz jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności.
Uwaga! Orzecznictwo NSA jest zgodne, że z preferencji tej nie może skorzystać osoba, która pozostaje w konkubinacie, gdyż wspólnie mieszkając rodzice faktycznie tego dziecka samotnie nie wychowują (np. sygn. II FSK 371/07).

Przykład: Ania samotnie wychowuje 5 letniego syna. W 2011 r. uzyskała dochód z pracy w wysokości 50 000 zł (I próg podatkowy). Spełnia warunki do rozliczenia, jako samotny rodzic. Jej podatek wyniesie 7 888 zł. Gdyby jednak nie mogła rozliczyć swoich dochodów razem z dzieckiem zapłaciłaby 8 444 zł. Różnica w tym przypadku wyniesie 556 zł. Gdyby jednak dochody Ani przekroczyły I próg podatkowy i wyniosły 100 000 zł, korzystając z omawianej preferencji zapłaciłaby mniej o 2 582 złotych.
Uwaga: w przykładzie nie zostały uwzględnione żadne potencjalne ulgi podatkowe.

Samotnie ale nie przez cały rok
Warunki, jakie muszą zostać spełnione odnoszą się zarówno do dzieci, jak i rodzica. Rodzic powinien podlegać nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (z wyjątkiem przewidzianym dla osób zamieszkujących w innym państwie UE lub EOG) oraz faktycznie wychowywać dziecko.

Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce ich uzyskania (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Z preferencji tej skorzystają rodzice, którzy samotnie wychowują dzieci:
1. małoletnie lub
2. bez względu na wiek, które otrzymały zasiłek pielęgnacyjny lub rentę socjalną lub
3. do ukończenia 25 roku życia, uczące się w szkołach, jeżeli nie uzyskały one dochodów podlegających opodatkowaniu według skali lub dochodów kapitałowych w łącznej wysokości przekraczającej 3 089 zł (z wyjątkiem renty rodzinnej).

Wniosek o taki sposób opodatkowania wyraża się w rocznym zeznaniu podatkowym.

Ważne! Ustawa o PIT nie wymaga by dla skorzystania z prawa do preferencyjnego rozliczenia osoba samotnie wychowywała dziecko przez cały rok. Wystarczające jest, by stan taki zaistniał w ciągu roku, a nie trwał przez cały rok. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w interpretacjach organów podatkowych (np. ITPB2/415-929/09/BK). Tak samo przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uzależniają prawa do preferencyjnego opodatkowania od tego, czy w trakcie roku podatkowego dziecko ukończyło 25 lat i czy studiowało cały rok. Wystarczające jest, aby taki stan zaistniał w ciągu roku (np. ILPB2/415-220/10-2/JK).

Jesteśmy w Unii Europejskiej
Z preferencji tej skorzystają także osoby, które mają miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej. Warunki są dwa. Jeden to certyfikat rezydencji potwierdzający miejsce zamieszkania w jednym z tych krajów dla celów podatkowych. Drugi to wymóg osiągnięcia podlegających w Polsce przychodów w wysokości stanowiącej co najmniej 75 % całkowitego przychodu osiągniętego w danym roku podatkowym.
Ważne! Osoby takie muszą sprawdzić, czy istnieje ratyfikowana umowa międzynarodowa, która pozwala polskim organom podatkowym uzyskać informacje podatkowe od państwa, w którym zamieszkują.

Ograniczenia dla samotnych
Z preferencji tych nie można jednak skorzystać w sytuacji, gdy dochody (przychody) osoby samotnie wychowującej dzieci lub jej dziecka opodatkowane są podatkiem liniowym, tonażowym lub na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Rozliczenie jako samotny rodzic wyklucza również złożenie zeznania podatkowego po terminie. Nawet jednodniowe opóźnienie w złożeniu zeznania rocznego może bardzo drogo kosztować, zarówno ze względu na utratę prawa do preferencyjnych warunków rozliczenia podatku, jak i ewentualne sankcje karno-skarbowe.

Ulga prorodzinna jeszcze dla wszystkich
Rodzice (opiekunowie), którzy wychowują dziecko zarówno małoletnie jak też uczące się do 25 roku życia oraz otrzymujące zasiłek (dodatek) pielęgnacyjny lub rentę socjalną – bez względu na wiek mogą skorzystać z tzw. ulg prorodzinnej. Pozwala ona zmniejszyć wyliczony podatek o 1112,04 zł. Jeśli jednak dziecko urodziło się dopiero w tym roku trzeba obliczyć tę kwotę przyjmując 92,67 zł za każdy miesiąc wychowywania dziecka albo sprawowania opieki. Jeśli w tym samym miesiącu w stosunku do jednego dziecka wykonywana jest władza rodzicielska, pełniona funkcja opieki, to każdy z podatników ma prawo odliczyć kwotę 3,089 zł za jeden dzień sprawowania pieczy nad dzieckiem.

Odlicz w zeznaniu i wypełnij załącznik PIT-O
Odliczenia dokonuje się w zeznaniu podatkowym. W składanym załączniku podajemy liczbę dzieci i ich numery PESEL, a w przypadku braku tych numerów – imiona, nazwiska oraz daty urodzenia.

Katarzyna Rola-Stężycka
Kierownik Zespołu Analiz Podatkowych Tax Care

Jest to jedna ze szczególnie korzystnych metod optymalizacji podatkowej w szczególności. Trzeba jednak pozostawać w związku małżeńskim przez cały rok i nie spóźnić się ze złożeniem zeznania podatkowego. Obowiązek rozliczenia podatku dochodowego ciąży na wszystkich podatnikach. Zasadą jest oddzielne opodatkowanie uzyskanych w roku podatkowym dochodów. Wyjątkiem są tu małżonkowie. Pozwala to w wielu przypadkach zmniejszyć zobowiązanie wobec fiskusa. Warto zaznaczyć, że z rozwiązania tego mogą skorzystać także przedsiębiorcy. Należy jednakże pamiętać, że nie jest to sposób przewidziany dla wszystkich podatników. Kto zatem może zoptymalizować wartość podatku dochodowego rozliczając się wspólnie z małżonkiem?
Opodatkowanie na zasadach ogólnych, ale możliwe wyjątki
Ulga ta przysługuje głównie w przypadku, gdy obydwoje małżonków rozlicza swoje dochody na zasadach ogólnych według skali podatkowej. Z rozwiązania tego nie skorzystają natomiast, gdy jeden z małżonków podlega formie rozliczania podatku dochodowego za pomocą podatku liniowego, ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, karty podatkowej i podatku tonażowego.
Od tej prawidłowości przepisy podatkowe przewidują jednakże wyjątki. W sytuacji, gdy jeden z podatników zainteresowanych wspólnym rozliczeniem, osiąga przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub też innych umów o podobnym charakterze, które podlegają opodatkowaniu na zasadach ryczałtu, małżonkowie mogą skorzystać ze wspomnianej ulgi. Prawo takie przysługuje jednakże pod warunkiem, że umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.
Tylko dla osób pozostających w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy
Z preferencyjnego rozliczenia podatku mogą skorzystać tylko te pary, które przez cały rok podatkowy pozostawały w związku małżeńskim. Oznacza to, że w sytuacji, gdy ceremonia ślubna odbyła się w czasie trwania danego okresu rozliczeniowego, brak jest podstaw do zastosowania opisywanego udogodnienia za ten rok. Nie ma bowiem możliwości proporcjonalnego wyliczenia wartości dochodu uzyskanego już po ślubie, który można by rozliczyć wraz z małżonkiem.
Należy także pamiętać, że pomiędzy partnerami musi istnieć wspólność majątkowa przez cały rok, za który chcą się wspólnie rozliczyć
Nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce
Ponadto, należy pamiętać, że preferencyjne rozliczenie zobowiązania podatkowego z tytułu osiągniętych dochodów przysługuje tylko i wyłącznie w przypadku występowania obowiązku podatkowego w Polsce od całości dochodów osiągniętych przez podatników bez względu na miejsce ich uzyskania. Wyjątek stanowi tu sytuacja, w której podatnicy posiadający miejsce zamieszkania dla celów podatkowych poza granicami Polski, ale w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej, mogą skorzystać z możliwości wspólnego rozliczenia podatku, pod warunkiem, że uzyskali podlegające opodatkowaniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przychody w wysokości stanowiącej łącznie co najmniej 75 % całkowitego przychodu osiągniętego przez oboje małżonków w danym roku podatkowym i udokumentowali certyfikatem rezydencji miejsce zamieszkania dla celów podatkowych.

Wniosek w zeznaniu podatkowym
Warunkiem technicznym, pozwalającym podatnikom na preferencyjne rozliczenie podatku dochodowego na podstawie wspólnego opodatkowania przysługującego małżonkom, jest złożenie stosownego wniosku w urzędzie skarbowym. Mimo, iż kwestia ta dotyczy obojga małżonków ustawa pozwala na to, żeby tylko jedno z nich określiło takie zamierzenie. Wyrażenie wniosku przez jednego z małżonków traktuje się na równi ze złożeniem przez niego oświadczenia o upoważnieniu go przez jego współmałżonka do złożenia wniosku o łączne opodatkowanie ich dochodów. Należy jednak przy tym pamiętać, że takie oświadczenie składane jest od pod rygorem odpowiedzialności karnej
za fałszywe zeznania.
Oczywiście, warunek ten, kojarzyć się może z koniecznością wizyty we właściwym organie podatkowym, w celu dostarczenia stosownego dokumentu, co może wydawać się dla podatnika dosyć uciążliwe. Nic bardziej mylnego, oświadczenie takie bowiem to nic innego jak zaznaczenie właściwego kwadratu w zeznaniu rocznym. Należy jednakże pamiętać, iż deklarację wyboru preferencyjnej metody rozliczenia, wyrażoną w zeznaniu podatkowym, należy złożyć w terminie określonym dla składania tego zeznania, to znaczy do 30 kwietnia następnego roku. Spóźnienie w złożeniu zeznania wyklucza możliwość skorzystania ze wspólnego opodatkowania.
Formuła obliczania podatku dochodowego w imię obojga małżonków
Aby ustalić wartość zobowiązania podatkowego względem organu podatkowego, zgodnie
z założeniami preferencyjnego rozliczenia z małżonkiem, należy postępować zgodnie z opisaną w artykule 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych formule, polegającej na tym, że podatek określany jest na imię obojga małżonków w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy sumy dochodów. Należy zwrócić szczególną uwagę na to, że wartości dochodów uzyskiwanych przez małżonków, podlegają zsumowaniu po uprzednim odliczeniu przysługujących im ulg.
Podstawa prawna : art. 6 ust. 1-3a, ust. 8-10, art. 6a, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; art. 1 pkt. 2 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

Iwona Cackowska, księgowa Tax Care

Podstawowym obowiązkiem czynnych podatników VAT jest regularne składanie deklaracji i rozliczanie podatku za przyjęty okres podatku. Można tego dokonywać w różnej częstotliwości, w zależności od przyjętego sposobu rozliczeń z organem podatkowym. Wybór kwartalnych rozliczeń trzeba jednak dokładnie przemyśleć. Powrót do rozliczeń miesięcznych możliwy jest dopiero po 4 kwartałach.
Kwartalne rozliczenia nie tylko dla małych podatników
Deklaracje podatkowe za okresy kwartalne mogą składać wszyscy podatnicy. Jednak nie dla wszystkich oznacza to faktycznie kwartalne wpłaty do urzędu skarbowego. Podatek oblicza i wpłaca się co prawda do 25. dnia miesiąca po kwartale, za który dokonuje się rozliczenia ale… podatnicy, którzy nie są tzw. małymi podatnikami muszą wpłaca zaliczki za pierwszy i drugi miesiąc kwartału (w terminie do 25. dnia następnego miesiąca w wysokości 1/3 kwoty z deklaracji za poprzedni kwartał).
Kto to jest mały podatnik?
Małym podatnikiem jest podatnik, u którego sprzedaż nie przekroczyła w poprzednim roku równowartości w złotych kwoty 1.200.000 euro. W 2010 r. była to 4.736.000 zł. W przypadku prowadzących biuro maklerskie, zarządzających funduszami powierniczymi, czy na przykład agentów ubezpieczeniowych mały podatnik to taki, u którego prowizja nie przekroczyła w poprzednim roku równowartości 45.000 euro (w 2010 r. 178.000 zł).

Wybór kwartalnych rozliczeń VAT powinien być przemyślany
Analizując problem właściwego doboru częstotliwości rozliczeń z organem podatkowym, należy pamiętać o tym, że wybór danej metody powinien wynikać z przesłanek ekonomiczno-finansowych danego podmiotu gospodarczego. Forma polegająca na kwartalnej regulacji zobowiązań wobec fiskusa przeznaczona jest głównie dla podatników, u których kwota podatku należnego jest z reguły wyższa od kwoty podatku naliczonego. Pozwala to na czasowe przetrzymanie posiadanych środków pieniężnych przez przedsiębiorcę, dzięki czemu może uzyskać profity z obrotu tymi aktywami. Warto jednakże zauważyć, że u dużych podatników zaleta ta jest w znacznym stopniu niwelowana przez obowiązek wpłacania miesięcznych zaliczek na podatek.
Jakkolwiek, nie ulega wątpliwości fakt, że metoda ta nie jest z pewnością przeznaczona dla podatników, u których najczęściej powstaje, wykazywana przez nich do zwrotu na rachunek bankowy, nadwyżka podatku naliczonego nad należnym. Oznacza to bowiem późniejszy zwrot nadwyżki podatku od towarów i usług.
Rozliczający się metodą kasową obowiązkowo składają deklaracje kwartalne
Podatnik powinien pamiętać, że niekiedy kwartalne rozliczenie podatku od towarów i usług jest narzucone odgórnie, przepisami ustawy o VAT. Wspomniany sposób regulacji zobowiązań podatkowych jest ściśle związany z małymi podatnikami, którzy rozliczają się metodą kasową (obowiązek podatkowy powstaje u nich, gdy otrzymają zapłatę od kontrahenta, nie później jednak niż 90 dnia od wykonania czynności). Podmioty te, w rezultacie wyboru kasowej metody rozliczeń, zobowiązane są do składania odpowiednich deklaracji podatkowych do urzędu skarbowego co 3 miesiące, najpóźniej do 25 dnia miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy rozliczenie podatkowe.
Trzeba złożyć zawiadomienie Ze względu na fakt, że wybór stosowanej przez przedsiębiorcę metody regulacji zobowiązań podatkowych z tytułu VAT, zależy od podjętej przez niego decyzji, obowiązkiem podatnika jest formalne zgłoszenie swojego wyboru naczelnikowi urzędu skarbowego. Zawiadomienie to powinno mieć formę pisemną i zostać złożone najpóźniej do 25. dnia drugiego miesiąca kwartału, za który będzie po raz pierwszy złożona kwartalna deklaracja podatkowa. Należy przy tym pamiętać, że aktualizacja zgłoszenia VAT-R nie zawsze zastępuje tego rodzaju zawiadomienie, dlatego też profilaktycznie warto jest złożyć stosowny dokument. Takie stanowisko prezentują również organy podatkowe w wydawanych przez siebie interpretacjach (na przykład interpretacja o sygn. IPPP3/443-189/09-2/MM, wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie.
Rezygnacja ze składania kwartalnych deklaracji podatkowych również w dużej mierze zależy od decyzji podatnika, jednakże nie jest już ona tak swobodna. W myśl regulacji prawnych, przedsiębiorca, który wybrał rozliczanie podatku VAT co kwartał, może powrócić do miesięcznych deklaracji podatkowych, ale dopiero po 4 kwartale stosowania wybranej uprzednio metody.
Powrót do składania deklaracji miesięcznych wymaga również zawiadomienia o tym w formie pisemnej naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla podatnika. Zawiadomienie to musi zostać złożone w terminie do dnia złożenia deklaracji podatkowej za pierwszy miesięczny okres rozliczeniowy, jednak nie później niż z dniem upływu terminu złożenia tej deklaracji. I w tym przypadku, z przepisów podatkowych nie wynika wprost, że aktualizacja zgłoszenia VAT-R zastępuje takie zawiadomienie, dlatego też warto zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego o rezygnacji przy pomocy stosownego dokumentu.

Dorota Kępka, księgowa Tax Care

O ile stawki oprocentowania depozytów dla klientów indywidualnych systematycznie rosną, o tyle stawki lokat dla mikroprzedsiębiorstw idą w górę tylko w nielicznych bankach. Z grudniowej ankiety Tax Care wynika, że w zasadzie jedynymi bankami w czołówce rankingu, które w ostatnim czasie zmieniły ofertę na korzystniejszą dla klientów, są instytucje finansowe wyspecjalizowane w obsłudze firmowej: FM Bank i Idea Bank. Obydwa banki zdecydowały się, w porównaniu z październikiem 2011 r., na podwyższenie oprocentowania depozytów trzymiesięcznych (FM Bank z 5,30% brutto w skali roku do 6,10%, Idea Bank – z 5,30% do 6,01%), półrocznych (odpowiednio z 5,5% do 6,20% i z 5,45% do 6,06%) i rocznych (odpowiednio z 5,6%do 6,4% i z 5,9% do 6,11%). FM Bank zmienił także na korzystniejsze oprocentowanie lokat dwuletnich – z 6,0% do 6,4%. Dzięki tym zmianom FM Bank zajmuje pierwsze miejsce aż w czterech, właśnie w tych omówionych wcześniej, kategoriach czasowych.

Ponad 8% na lokatach krótkoterminowych
W przypadku lokat zakładanych na najkrótsze terminy – miesięcznych i dwumiesięcznych – w dalszym ciągu niekwestionowanym liderem pozostaje Idea Bank ze stawkami przekraczającymi 8% brutto w skali roku. I trudno będzie mu odebrać palmę pierwszeństwa – oferty Idea Banku nie przebił nawet debiutujący niedawno na rynku bank BGŻOptima, który reklamuje się jako „pierwszy internetowy bank specjalizujący się wyłącznie w oszczędzaniu”.
Różnica pomiędzy pierwszym a drugim miejscem, które przypadło właśnie BGŻOptima, sięga prawie 3 pkt proc. w przypadku lokat miesięcznych. Natomiast biorąc pod uwagę depozyty dwumiesięczne, różnica pomiędzy pierwszym miejscem Idea Banku i drugim miejscem, które zajął Volkswagen Bank, przekracza 4 pkt. procentowe. Jeszcze większa jest różnica pomiędzy pierwszym miejscem a ofertami banków z ostatnich pozycji w rankingu lokat miesięcznych i dwumiesięcznych – sięga prawie 8 pkt procentowych. To sprawia, że mimo atrakcyjnych, wysokich stawek oprocentowania Idea Banku średnia dla depozytów zakładanych na najkrótsze terminy nieznacznie przekracza 3%.

Nowy gracz walczy o swój kawałek tortu
Wspomniany wcześniej BGŻOptima, choć nie zdeklasował liderów, zadebiutował na trzecim miejscu, z oprocentowaniem od 5,10% do do 5,30%, w czterech kategoriach czasowych. Wyjątkiem są rankingi depozytów miesięcznych oraz dwumiesięcznych – tych drugich debiutujący bank nie oferuje. Atrakcyjnym rozwiązaniem dla mikroprzedsiębiorców może być za to oferowana przez BGŻOptima odnawialna lokata dzienna, ze stawką oprocentowania 6,48% brutto w skali roku. Lokata dzienna jest bowiem alternatywą dla kont oszczędnościowych – podobnie jak one umożliwia prowadzącym działalność praktycznie natychmiastowe dostęp do środków bez utraty odsetek – na przykład w razie nieplanowanych firmowych wydatków. Oprocentowanie tejże lokaty jest jednak znacznie wyższe niż stawki oferowane mikroprzedsiębiorcom w ramach kont oszczędnościowych, tylko w nielicznych bankach przekraczające 4% w skali roku. Ograniczeniem jest za to kwota lokaty, która nie może być wyższa niż 13,5 tys. złotych. Można za to założyć 8 tego typu lokat na łączną kwotę 108 tys. złotych.

Agata Szymborska-Sutton, Tax Care
Współpraca: Magdalena Piórkowska

Przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą obowiązani są do przeprowadzenia inwentaryzacji, nazywanej inaczej remanentem, minimum na koniec każdego okresu rozliczeniowego, najczęściej jest to rok podatkowy. Bardzo często nie docenia się wartości prawidłowo przeprowadzonej weryfikacji ewidencji przedsiębiorstwa, co stanowi zasadniczy błąd. Podatnik powinien pamiętać, że ma ona ogromne znaczenie. Wynika to z faktu, ze dzięki prawidłowo przeprowadzonej inwentaryzacji możliwe jest wykrycie wszelkich niezgodności, zakłócających faktyczny obraz sytuacji ekonomiczno-finansowej przedsiębiorstwa, a w konsekwencji przeprowadzenie niezbędnych korekt, mających na celu zapewnienie zgodności ze stanem faktycznym.
Zarządzenie inwentaryzacyjne
Pierwszym krokiem, jaki należy wykonać przygotowując się do przeprowadzenia rzetelnego remanentu jest opracowanie wewnętrznego zarządzenia kierownika jednostki w sprawie inwentaryzacji. Dokument ten będący niejako aktem wykonawczym do instrukcji inwentaryzacyjnej, określa szczegółowo zasady i techniki przeprowadzania inwentaryzacji przyjęte w danej firmie. Ponadto warto powołać zespół spisowy, komisję nadzorującą prawidłowy przebieg prac weryfikacyjnych. Nie bez znaczenia jest także sprecyzowanie zakres i poszczególne czynności, które należy wykonać podczas przeprowadzania bieżącej inwentaryzacji.
Trzy metody prowadzenia inwentaryzacji
Warto podkreślić, że szczegółowe regulacje dotyczące prawidłowo przeprowadzonego remanentu zostały zawarte w ustawie o rachunkowości, w myśl której istnieją trzy alternatywne metody przeprowadzenia rzetelnej inwentaryzacji, w zależności od celu badania. Podatnik powinien pamiętać, że wraz z opisem każdej metody ustawodawca wymienił składniki majątku przedsiębiorstwa, które mogą być weryfikowane za pomocą każdej z nich.
Pierwszą, a zarazem najprostszą metodą jest spis z natury, polegający na weryfikacji składników stanowiących majątek jednostki gospodarczej, zgodnie z zapisami księgowymi oraz ewidencją majątku przedsiębiorstwa. Największą trudnością związaną z tą metodą remanentu może okazać
się konieczność przeszacowania aktywów trwałych, ze względu na utratę wartości. Szczegółowe instrukcje w takim przypadku zostały określone w przepisach ustawy o rachunkowości.
Kolejnym sposobem prowadzenia remanentu jest potwierdzenie prawidłowości sald, polegające
na potwierdzeniu prawidłowości salda, przy pomocy informacji uzyskanych z banków i od kontrahentów, potwierdzających zgodność salda wykazanego w księgach rachunkowych przedsiębiorcy. Warto zauważyć, że metoda ta wydaje się mało skuteczna w odniesieniu do obciążeń podatkowych wobec fiskusa.
Podatnik powinien pamiętać, że zasadniczo organy skarbowe nie potwierdzą należności podmiotów gospodarczych z tytułów publicznoprawnych. Wynika to z faktu, że podstawą powstania należności stanowią deklaracje składane przez podmioty i do czasu kontroli podatkowych organy nie mają możliwości weryfikacji tych kwot. W związku z tym, w myśl ustawy o rachunkowości należności, które nie mogą być zinwentaryzowane metodą potwierdzenia sald, zinwentaryzować metodą weryfikacji, to znaczy porównania danych ewidencyjnych z dokumentami źródłowymi.
Ostatnią metodą prowadzenia remanentu jest porównanie stanów księgowych z odpowiednimi dokumentami oraz weryfikacja rzeczywistej wartości poszczególnych składników majątkowych.

Dorota Kępka, księgowa Tax Care

Chcąc amortyzować lokal używany częściowo (mieszkanie prywatne) lub w całości (lokal użytkowy) najpierw należy ustalić jego wartość początkową (w przypadku zakupu będzie to cena nabycia), a następnie należy wprowadzić je do ewidencji środków trwałych i wybrać metodę amortyzacji. Przedsiębiorcy mogą skorzystać tylko z metody liniowej i mogą zastosować albo stawkę z wykazu stawek amortyzacyjnych albo stawkę amortyzacji określoną indywidualnie.

Odpisy w równych ratach
Odpisy amortyzacyjne mogą być dokonywane w ratach równych co miesiąc, kwartał lub jednorazowo na koniec roku. Metoda liniowa polega na rozłożeniu wartości początkowej lokalu na równe raty. Odpisów amortyzacyjnych można dokonywać, rozpoczynając od miesiąca następnego po miesiącu, w którym lokal został wprowadzony do ewidencji i aż do chwili, gdy ich wartość zrówna się z wartością początkową mieszkania lub do momentu zbycia lokalu lub jego likwidacji.

Wyższa stawka dla mieszkania spółdzielczego
Stawka amortyzacyjna określona w wykazie stawek amortyzacyjnych wynosi dla lokali mieszkalnych 1,5 procent. Ale uwaga! Odpisów amortyzacyjnych od własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego, spółdzielczego prawa do lokalu użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej dokonuje się przy zastosowaniu rocznej stawki amortyzacyjnej w wysokości 2,5 procent. Jeśli jednak przy ustalaniu wartości początkowej tych praw zostanie zastosowana zasada określona w art. 22g ust. 10 ustawy (wartość początkowa stanowiąca iloczyn metrów kwadratowych budynku lub lokalu i kwoty 988 zł), wówczas roczna stawka amortyzacyjna wynosi 1,5 proc., bez względu na to, że mamy do czynienia ze spółdzielczym prawem do lokalu czy domu.

2,5 proc. rocznie dla lokali niemieszkalnych
Dla budynków czy lokali niemieszkalnych stawka amortyzacji wynosi 2,5 proc. rocznie, zatem do pełnej amortyzacji potrzeba 40 lat. Okres ten można jednak skrócić. Minimalny okres amortyzacji oblicza się, odejmując od 40 pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia oddania lokalu po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych. Tak ustalony okres nie może być jednak krótszy niż dziesięć lat.

Mieszkanie można amortyzować ponad 60 lat…
Kiedy mamy do czynienia z budynkiem lub lokalem niemieszkalnym? Za taki uważa się między innymi budynek biurowy, wykorzystywany jako miejsce pracy dla działalności biura czy sekretariatu. Natomiast budynkiem lub lokalem o charakterze mieszkalnym jest obiekt, z którego co najmniej połowa całkowitej powierzchni jest wykorzystywana do celów mieszkalnych (np. budynek jednorodzinny, o dwóch mieszkaniach). W przypadku przeznaczenia części lub całości powierzchni lokalu mieszkalnego na cele prowadzonej działalności gospodarczej, znajdującego się w bloku mieszkalnym (z którego to budynku co najmniej połowa powierzchni użytkowej przeznaczona jest do celów mieszkalnych), stawką właściwą do dokonania amortyzacji będzie 1,5 procent. Dla pełnego zamortyzowania takiego lokalu potrzeba więc ponad 60 lat. Podobnie jak w przypadku budynków niemieszkalnych, okres ten może być krótszy, jeśli zostanie zastosowana indywidualna stawka do amortyzacji takiego lokalu.

…lub tylko przez dziesięć
Jeśli przedsiębiorca udowodni, że przed nabyciem lokal był używany co najmniej przez 60 miesięcy (5 lat) lub poniósł nakłady na ulepszenie tego lokalu w wysokości co najmniej 30 proc. wartości początkowej przed wprowadzeniem tego lokalu do ewidencji, ma prawo do zastosowania podwyższonej stawki amortyzacji, wynoszącej maksymalnie 10 procent. Przez nakłady na ulepszenie należy rozumieć takie wydatki jak przebudowa, rozbudowa lub modernizacja lokalu, które w efekcie zwiększają jego wartość użytkową.

Wyższa stawka amortyzacji to mniejszy podatek
Ile można zaoszczędzić na podatku dzięki amortyzacji mieszkania? Zakładając, że jego wartość początkowa wynosi 500 tys. zł, a przedsiębiorca na podatku liniowym korzysta z 1,5-proc. stawki amortyzacji, roczna amortyzacja wyniesie ponad 7,5 tys. zł. A to oznacza, że w ciągu 12 miesięcy obniży podatek dochodowy o ponad 1420 złotych. W przypadku lokalu niemieszkalnego o tej samej wartości i zastosowaniu 2,5-proc. stawki, roczna kwota amortyzacji wyniesie 12,5 tys. zł, a podatek zmniejszy się o prawie 2,4 tys. złotych. Gdyby przedsiębiorca miał prawo do zastosowania podwyższonej, 10-proc. stawki amortyzacji, przy tej samej wartości lokalu roczna kwota amortyzacji wyniosłaby 50 tys. zł, a podatek byłby niższy aż o 9,5 tys. zł w skali roku.

VAT można odliczyć i jako firma, i prywatnie
W przypadku ponoszenia nakładów na dostosowanie lokalu na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, przedsiębiorcy, który jest czynnym podatnikiem VAT, przysługuje prawo do odliczenia tego podatku. Natomiast w przypadku wydatków remontowych czy modernizacyjnych związanych z częścią mieszkania przeznaczoną na cele prywatne, przedsiębiorca ma prawo wystąpić do urzędu skarbowego z wnioskiem o częściowy zwrot VAT (zwrot ten wynosi około 15 proc. kwoty netto od większości wydatków remontowych).

Podatnik VAT prowadzący działalność gospodarczą przeznaczył 30 proc. powierzchni zakupionego lokalu mieszkalnego na prowadzenie działalności gospodarczej. Przed oddaniem do używania lokalu ponosił wydatki na dostosowanie lokalu do swoich potrzeb (mieszkanie było w stanie do remontu), w związku z tym przysługuje mu odliczenie podatku VAT wynoszące 30 proc. z tytułu poniesionych wydatków. Jednocześnie przysługuje mu prawo do wystąpienia z wnioskiem o zwrot podatku VAT w pozostałych 70 proc. prywatnie (na specjalnym druku VZM-1).

Magdalena Flis, Tax Care
Agata Szymborska-Sutton, Tax Care

Maksymalne stawki określa ustawa
Podatek od środków transportowych to specyficzny rodzaj obciążenia podatkowego, o charakterze lokalnym, któremu podlegają różnego rodzaju samochody ciężarowe, ciągniki siodłowe, przyczepy, jak również autobusy. Szczegółowe regulacje w zakresie tego podatku zostały zawarte w ustawie
o podatkach i opłatach lokalnych. Wysokość podatku ustala rada gminy, z zastrzeżeniem nie przekroczenia stawek maksymalnych określonych w ustawie. Rada może różnicować wspomniane stawki, uwzględniając rodzaj środka transportowego, jego ładowność, masę całkowitą, wiek, nacisk na siodło ciągnika albo liczbę miejsc do siedzenia. Warto również zauważyć, że podatnik zobowiązany jest rozliczać powyższe zobowiązanie podatkowe w dwóch równych ratach, to jest do dnia 15 lutego i 15 września każdego roku. Natomiast w przypadku, gdy obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których obowiązek istniał.
Opodatkowaniu podlegają tylko pojazdy powyżej 3,5 tony
W myśl wspomnianej ustawy opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, a także ciągniki siodłowe
i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą, których dopuszczalna masa całkowita przekracza 3,5 tony. Ponadto, należy pamiętać, że przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton w górę (z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego) oraz autobusy podlegają również opodatkowaniu omawianym podatkiem.
Podatnikiem jest właściciel
Podatek od środków transportowych płacą osoby fizyczne oraz osoby prawne, będące właścicielami wymienionych środków transportowych. . Ponadto warto podkreślić, że tak jak właścicieli traktuje się również jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej (np. spółka jawna), na które środek transportowy jest zarejestrowany. Regulacja ta dotyczy także posiadaczy środków transportowych, które zostały powierzone przez osobę zagraniczną (fizyczną lub prawną) podmiotowi polskiemu.
Współwłaściciele odpowiadają solidarnie
Jeżeli środek transportowy stanowi współwłasność dwóch lub więcej osób fizycznych lub prawnych, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach. Oznacza to, że organ podatkowy może wymagać zapłaty podatku tylko od jednej wybranej osoby lub od kilku. Jednocześnie zapłacenie przez któregokolwiek z właścicieli powoduje wygaśnięcie obowiązku podatkowego wobec pozostałych.

Gdy zmienia się właściciel
Problem z ustaleniem kto ma zapłacić podatek może pojawić się w sytuacji zmiany właściciela środka transportowego. Sprzedając samochód trzeba pamiętać, że to były właściciel jest zobowiązany do uiszczenia podatku za miesiąc, w którym nastąpiło przeniesienie własności. Nowy właściciel jest zobowiązany do zapłacenia podatku od następnego miesiąca.

Iwona Cackowska, księgowa Tax Care